Sebas van den Brink

Kaartenworkshop?

Ik overweeg een soorten kaartenmaak- of cartografieworkshop. Een korte lezing over de geschiedenis van kaarten, een stukje kaartlezen en -inspiratie, daarna samen aan één plattegrond werken. In groepjes of één groep aan één stuk papier.

Ergens in een zaaltje, eventueel met een lekkere lunch erbij. Lijkt me tof voor een organisatie, zoals een bedrijf of stichting.

Er zweven een paar ideetjes rond in mijn bol, maar nog niets zeker. Wat ik vooral wil weten: Lijkt zoiets jou leuk? Ik zoek namelijk een organisatie die zoiets (voor sterk gereduceerd bedrag) zou willen testen als proefkonijn.

Met allicht een kaart op de koop toe.

Het kan verschillende doelen hebben: De eigen organisatie (letterlijk) in kaart brengen, een doel uitwerken, een samenwerking verbeelden – you name it.

Graag hoor ik je ideeën via bijvoorbeeld info@sebasvandenbrink.nl of Twitter @sebvandenbrink.

Van Mac naar PC – Deel 2

We zijn een paar dagen verder, de ervaring tot nu toe: Traumatisch met een vleugje hoop.

Misschien heb ik me blind gestaard: De snelheid is goddelijk! De prijs is een schijntje! En die nieuwe-computer-geur…! Zonder moeite kan ik nu 4K animeren op 30fps, waarschijnlijk ook zonder moeite 60fps. Echter, dit komt wel met een niet-monetair prijskaartje: Frustraties.

Windows 10 is aardig, maar nog steeds Windows. Het voelt houtje-touwtje, houdt niet je hand vast (of, waar het dit wel doet, leidt je de verkeerde kant op). Nu ben ik écht geen digibeet, maar blijkbaar heb ik geen geduld meer voor “stomme” softwarefrustraties: Een uur klooien om een obscure driver te vinden. om er vervolgens achter te komen dat een herstart voldoende was…

Dingen zoals je Wacomtablet (een onmisbaar stuk gereedschap in mijn arsenaal) aansluiten de ene dag, de computer uitzetten, de volgende dag verbaast zijn dat Windows je Wacomtablet niet meer ziet…

Dit is het prijskaartje: Tijd kwijt zijn aan het oplossen van stupide problemen.

Waarom heb ik dan in vredesnaam voor zo’n dikke PC gekozen? Die reden is eenvoudig: Geld.

Naast Mac of PC is er nog een fysieke wereld die geld kost. Zo valt mijn auto zolangzamerhand uit elkaar en is nodig toe aan vervanging. En, voordat je groene alternatieven gaat roepen: Ja, wij hebben die helaas écht veel nodig. Nee, het openbaar vervoer is geen optie in ons geval. Trust me, we hebben het bekeken. We willen graag dat het niet zo is maar onze handen zijn gebonden.

Ik ben volgens mij ook zo iemand die dingen moet kopen, ervaren, om erachter te komen of het een goed idee was of niet. Dit is niet de eerste keer dat ik een miskoop doe – al moet de tijd dit nog uitwijzen. Ik kan me best voorstellen dat ik over een maandje toch wel een beetje verliefd ben geworden op dit horkende, stotende, bloedstollend snelle bakbeest.

Een beetje als een Alfa Romeo of Ferrari, misschien? Zolang ie maar niet in de fik vliegt is alles best.

Apple machines zijn prachtig, fantastische stukjes engineering. Maar die prijskaartjes! Ik kán voor een goedkoper model gaan, maar dan ben ik alle voordelen weer kwijt. Dit heb ik gedaan met de Mac Pro die ik bezit: Zo’n vuilnisbakje uit 2013. Snel verouderd en nu hopeloos traag.

Sowieso zijn de Apple Pro Macs niet voor mij: Ze bezitten Xeon processoren waar After Effects een nadeel mee heeft, de Core processoren zijn de beste keuze. Maar als je de i9 9900 wilt hebben in je iMac, dan betaal je dus ook nét zoveel als de instap iMac Pro. Wat ook nodig is bij een Mac: USB hubs, mijn PC heeft tig poorten, wat dat betreft. En is makkelijker uit te breiden.

Het zal wel wennen zijn, meer dan alleen toetsencombinaties.

Volgend jaar koop ik dan misschien die iMac wel. Dan ga ik nu weer even verder met gefrustreerd animeren.

Van Mac naar PC

Ik stap over – terug? – van Mac naar PC. Niet per sé omdat ik het wil; de walled garden van Apple bevalt me wel. Het is er veilig en comfortabel, ik ben gewend aan de CMD + letter toetsencombinatie, in plaats van CTRL.

Maar alles went.

Wat niet went is de e-nor-me prijzen van Apple. Met daarbij het nadeel dat zelfs de snelste Macs nog niet in de buurt komen van de snelste beschikbare Intel PC’s. Een Mac Pro of iMac Pro is niet alleen heel duur, doordat ze bouwen op Xeon processors zijn ze niet ideaal voor software zoals Adobe After Effects, wat ik het meest gebruik.

Ik baseer me hierbij op onderzoek van Puget Systems, een bedrijf uit Auburn, Washington wat custom PC’s bouwt.

Na rondneuzen op Tweakers (Pricewatch) en veel YouTube-video’s kijken en artikelen lezen, kwam ik tot de volgende specs:

  • Intel i9 9900K
  • Corsair DDR4 Vengeance LPX 4x16GB 2666 Mhz (64GB in totaal)
  • Samsung SSD 970 EVO Plus 1TB (M.2 NVMe)
  • Corsair Hydro Series H150i Pro RGB
  • be quiet! Dark Base Pro 900 rev. 2
  • Seasonic Prime Titanium 850W voeding
  • Gigabyte Z390 Aorus Xtreme moederbord
  • [MSI Nvideo 1070 GTX deze had ik nog]

Deze case (geen beeldschermen, inputhardware of videokaart) kwam neer op ongeveer €2200,- inclusief btw. Voor een workstation behoorlijk goedkoop, vergeleken met de snelste iMac (Pro). Het enige is dat ie lang moet meegaan, dus zorg voor backups! Gelukkig biedt de Aorus Xtreme behoorlijk wat RAID features.

Lees deel 2.

Camus en Wittgenstein en ontwerp

NB: Dit artikel wordt t.z.t. aangepast om wat ik geschreven heb over Wittgenstein te corrigeren.

Het was de filosoof Albert Camus die deze woorden opschreef in zijn essay De Mythe Van Sisyphus. Dit boek opent met de stelling:

Er bestaat maar één werkelijk ernstig filosofisch probleem: de zelfmoord. Oordelen of het leven wel of niet de moeite waard is geleefd te worden is antwoord geven op de fundamentele vraag van de filosofie.

Camus behandelt in zijn boek het absurde. Af en toe slaat de absurditeit van ons bestaan toe. We willen graag de Zin van het Leven weten, alleen een definitief antwoord komt niet (al zijn er genoeg die het claimen te bezitten). En lang werd het leven zinvol geacht door religieuze redenen.

De mythe van Sisyphus is parallel aan de menselijke situatie: We zijn gedoemd om voor eeuwig een rots een heuvel op te rollen, alleen om deze weer naar beneden te zien rollen. Vervolgens beginnen we weer van vooraf aan. Maar, zo stelt Camus, stel je voor dat Sisyphus gelukkig is met dit lot.

Uiteindelijk komt Camus tot dit punt: Er is geen antwoord op onze zoektocht naar de zin van het leven, dus leef. Dat is zijn advies, niet een definitief antwoord. Gezien de eindigheid en een onverschillig universum waarin het niet uitmaakt of wij – of jij – leeft of sterft, we hebben zoveel om ons heen waar we van mogen genieten.

Onzekerheid

Er is dus een soort alomtegenwoordige onzekerheid. Wij kennen die allemaal, elk mens zit in dezelfde boot. Daarmee zitten we samen in dezelfde bootjes. We kunnen naar elkaar toe roeien, elkaar vasthouden, maar nooit écht in andermans bootje zitten. Wat dat betreft zijn het meer éénpersoons-kajakken dan bootjes.

In de hele menselijke geschiedenis zoeken we naar antwoorden om die onzekerheid weg te nemen. Zo ook in de kunsten, in de breedste zin van het woord. In muziek, beeldende kunsten, literatuur. Immers, zo stelt Camus: “Als de wereld helder was, zou kunst niet nodig zijn.” Si le monde était clair, l’art ne serait pas.

Dit is waarom ik deze spreuk zoveel waarde toeken. Niet alleen vanwege Camus’ nihilistisch optimistisch betoog, ook omdat ik onzekerheid kén. Op een pragmatischer vlak: Je kunt je misschien de onzekerheid voorstellen van een vliegveld zonder bebording. Waar moet je heen? Naar welke gate? Waar is je bagage?

Of van ronddwalen in een grote stad zonder straatnaambordjes, logo’s of zelfs een duidelijk wegenpatroon. Wanneer de belijning ontbreekt bij wegwerkzaamheden in Nederland, wordt dit altijd vooraf gemeld met een bord: “Belijning ontbreekt.” Opdat je niet eens schrikt van de ontbrekende duidelijkheid. De plotselinge onzekerheid.

Communicatie

Wittgenstein is een andere filosoof die hierop graag op aansluit. Hij stelde de vraag: Hoe communiceren mensen hun ideeën aan elkaar? Zijn filosofische inzicht over communicatie was revolutionair voor zijn tijd, en voor ontwerpers, illustratoren, regisseurs, fotografen – iedereen die met beeld werkt – van immens belang.

Het komt hierop neer: Woorden helpen mensen om plaatjes te maken in hun hoofd. Als ik zeg: “De rode koektrommel in de kast,” dan ontstaat er bij jouw een beeld – een verwachting – van een blik-achtig ding, in rood, in een kast.

Hierin zitten meteen ook een heleboel valkuilen, namelijk ambiguïteit. Communicatie hierin gaat dus mis wanneer je niet precies genoeg communiceert. De rode koektrommel kan rond of vierkant zijn, het rood is misschien meer een soort oranje. Of er staan twintig rode blikken in de kast, één ervan een koektrommel. En de kast? Is het een boekenkast? Een keukenkast? Een schoenenkast?

Plaatjes maken in andermans hoofden is communicatie. En goede, behulpzame communicatie is onzekerheid wegnemen. Natuurlijk kan er met ambiguïteit gespeeld worden, dit wordt veel gedaan in films – denk bijvoorbeeld aan surrealisme.

Taal is dan ook meer een middel dan een plaatjes-maak-middel, zo realiseerde Wittgenstein zich. In zijn tweede boek gaf Wittgenstein voorbeelden hoe je letterlijk iets kunt zeggen, maar eigenlijk iets anders – iets minder tastbaars – bedoelt. Ook hierin kunnen misverstanden ontstaan.

Kunst

De kunsten – waaronder vormgeving – zijn dan ook een middel om én communicatie te helpen én onzekerheid weg te nemen. Het maken van goede vormgeving – of het nou animaties, illustraties, logo’s, films, websites of huisstijlen zijn – is in zichzelf een manier om van het leven te genieten.

De uitdaging zit hem in het vertalen. Het uitzoeken, het leren. Dat is waar ik persoonlijk van geniet, naast biertjes en/of muziek maken met vrienden. Naast barbecueën en het zien van mensen die, net als ik, geen idee hebben wat nou de bedoeling van het leven is.

Ze kiezen er echter wel voor om er te zijn, met elkaar, met mij, met jou.

Inkoopvoorwaarden en auteursrecht voor creatieve professionals en opdrachtgevers.

Wanneer je als illustrator, ontwerper ander creatief beroep voor een opdrachtgever aan de slag gaat, krijg je nog wel eens inkoopvoorwaarden voorgeschoteld. Of je bent een opdrachtgever en de creatieve professional stuur je inkoopvoorwaarden. Vaak worden in inkoopvoorwaarden vrij nonchalant auteursrechten toegeëigend zonder compensatie voor de maker. Voor zowel creatieve professionals als inkopers van werk: Hoe ga je hiermee om?

Het overkomt mij geregeld dat een werknemer van een (vaak grotere) organisatie iets inkoopt bij mij en daarbij inkoopvoorwaarden noemt. Of het nou illustratie, animatie of ontwerp is. Men is vaak wel bewust van de aanwezigheid van inkoopvoorwaarden en dat deze van toepassing zijn.

Wat er precies in deze voorwaarden staat is dan nog een tweede. Zo’n lap tekst – en met name het stukje over auteursrechten – is vaak niet of nauwelijks bekend bij de inkoper. Dat is niet gek, de meesten houden zich immers vooral bezig met de dagelijkse werkzaamheden en niet het inkopen van creatief materiaal. Tenzij je natuurlijk voor de marketingafdeling werkt.

(…)

Lees helemaal

Het opzetten van een blog.

Inspiratie. Ik heb er continu last van. Dat klinkt misschien niet als een zware beproeving, en - understatement - er zijn ergere dingen. Toch ligt het me vaker dwars dan je misschien zou denken. Er is constant iets nieuws in mijn hoofd wat ik wil maken, wil doen, wil bereiken. Ik kijk een muziekvideo en wil een muziekvideo maken, ik zie een logo en wil logo's ontwerpen, ik zie een YouTuber en wil YouTuben. Alles. Vandaag. Gisteren af. Ad infinitum.

Er zijn zeker voordelen aan zo’n overactieve fantasie die overal mogelijkheden ziet: Ik leer snel, alles is interessant en heb mezelf inmiddels genoeg vaardigheden aangeleerd om vrij snel te kunnen concepten. Zo maak ik muziek, illustreer, ontwerp, programmeer en presenteer ik. Maar naar de buitenwereld moet het soms onduidelijk zijn wat ik nú weer doe.

Is Sebas gestopt met animaties maken? Nee. Met zijn muziek dan? Nee. Okee, met die podcasts dan? Ja en nee. Ah, okee. En al die vorige blogs? Ja en eh, nee dus. Je plattegronden dan? Nee ook niet, maar heb wel plannen om dat wéér anders te doen (heb sebasvandenbrink.shop gekocht).

Ik stel me zo voor dat vrienden waar ik steeds nieuwe ideeën tegenaan gooi een beetje de hoop opgeven. Meewarig meeknikken en een schouderklopje geven. Het is erg lastig voor mij om een idee af te maken. De enkele grootste droom die ik ooit had – ontwerper worden – is al uitgekomen. En nu is mijn fantasie aan het feesten, zich aan het storten op een maalstroom aan impulsen.

Werkelijk alles kan mij inspireren. Straatlantaarns, een deuntje, een woord, een blik, een plaatje. Tegelijkertijd kan diezelfde fantasie mij beren op de weg doen zien, of zelfs spoken. Angst is iets wat ik goed ken. Vaak noem ik onredelijke angst “de verkeerde kant op fantaseren.” Dit helpt met relativeren. Al kan de fantasie soms zó sterk zijn dat ik me er fysiek in kan leven.

Het is een soort impulsiviteit die ik lastig vind te beheersen, wanneer het op mijn eigen ideeën aankomt. Voor opdrachtgevers is dit geen punt, er is dan een duidelijke afspraak en een deadline. Daar kan ik goed mee overweg, dit geeft duidelijkheid. Misschien moet ik een soort mentor, coach of opdrachtgever-voor-mezelf vinden?

Ik ben blij deze impulsiviteit te zien als iets wat me meer dwarszit dan goed doet. Maar hoe leer ik het controleren? Beheersen? En zelfs toepassen? Het is niet iets wat ik wil zien als mankement, dit is wie ik ben. Nu wil ik het leren gebruiken.

Nieuw blog.

Soit. Een nieuw blog dus. Hopelijk is het dit keer een blijvertje. Het is zo opgezet dat ik ermee kan doen wat ik wil. Het is niet gekoppeld aan mijn portfolio óf mijn webshop (Studio Legenda, vooralsnog). Op deze manier kan ik in elk geval mijn ideeën opschrijven. Een zoveelste kanaal voor mijn brein om te brainfarten.

Heb je zelf ervaring met zulke wispelturigheid? Of heb je behoefte aan iemand met zo’n brein? Eigenlijk ben ik een informatiespons, ik stel je graag allerlei nieuwsgierige vragen en koppel daarmee dingen terug vanuit een ander perspectief. Tijdens het produceren van een animatie heb ik gemerkt dat dit nuttig kan zijn.

Wel wordt die spons regelmatig uitgeknepen (alvast sorry wanneer ik je naam vergeet), want er moet nieuwe informatie in.

Tot horens?